z Sukcesem.pl

Chłop nie mógł sobie pozwolić na to, aby jego plony były niszczone i dlatego wysłał w nocy swojego syna aby pilnował pola. Nazajutrz opowiedział sąsiadom jaki był skutek nocnego czatowania:

Sąsiedzi bardzo zazdrościli chłopu, że w ciągu jednej nocy stał się on właścicielem tak pięknego konia- tak małym kosztem. Chłop podchodził do tego ze swoistym spokojem…. Tak samo spokojnie podszedł do wydarzeń, które miały miejsce następnego dnia:

Na zmiany, które niesie życie – patrz z optymizmem (aby pojawiły się lepsze okoliczności w twoim życiu-najpierw muszą „runąć” stare struktury).

Może to, co interpretujesz jako złe- w końcowym efekcie wyjdzie Ci na dobre?

Któregoś dnia Wiatr przechwalał się, że jest najpotężniejszy z wszystkich sił przyrody, że potrafi wiać tak silnie,  że czasem nawet wielkie drzewa doznają przez to uszczerbku. Przechwałki te usłyszało Słońce, i postanowiło dać Wiatrowi nauczkę.

Rzekło do niego:

- Wietrze, czy widzisz tam w dole tego człowieka ubranego w płaszcz?

-Tak widzę- Odparł Wiatr.

- Jeśli jesteś tak potężny, jak się przechwalasz- spraw, by ten człowiek rozebrał się.

Wiatr dmuchał ze wszystkich sił, wytężał się i używał wszystkich swoich forteli, ale człowiek, pomimo, że kilka razy się przewrócił na wskutek podmuchów- nadal pozostawał ubrany w płaszcz. W końcu Wiatr dał za wygraną i rzekł do Słońca: To zadanie, które mi zadałaś, jest niewykonalne, więc to, że mi się nie udało o niczym nie świadczy.

Słońce uśmiechnęło się tylko, zaświeciło trochę mocniej i wtedy człowiek sam, z własnej woli zdjął ciepły płaszcz.

Wiatr rozdziawił szeroko usta ze zdumienia, na co Słońce powiedziało:

- Nie sztuką jest kogoś siłą zmuszać do robienia czegoś, sztuką jest zrobić tak, by ten ktoś zrobił to o co nam chodziło i myślał, że robi to z własnej woli.

Poznaj metody NLP, dzięki którym nauczysz się działać właśnie w taki sposób.

Pewnego razu do Arystotelesa przyszedł człowiek i oznajmił mu, że przynosi niesłychanie ciekawe  i sensacyjne wieści na temat przyjaciela Arystotelesa.

Arystotales odparł na to: „Czy to, co chcesz mi powiedzieć przesiałeś najpierw przez trzy sita?”

-Trzy sita? A co to takiego?- zapytał przybysz.

-Pierwsze sito, to sito prawdy- czyli chodzi o to, czy jesteś pewien, że to co chcesz mi przekazać jest prawdziwe.

-No… w sumie to nie wiem, bo słyszałem to od znajomego, który słyszał to od swojego znajomego…

-Drugie sito, to sita dobra. Czy to co chcesz mi powiedzieć jest dobre?

-…. Myślę, że nie za bardzo….

- To czy przynajmniej ta rzecz, którą chcesz mi powiedzieć jest pożyteczna?

- Czy jest pożyteczna? -Wręcz przeciwnie!

Arystotales odrzekł na to: Skoro to, co chcesz mi powiedzieć, nie jest ani prawdziwe, ani dobre, ani pożyteczne- nie chcę tego wogóle usłyszeć, a Tobie drogi przyjacielu też radzę o tym co chciałeś mi powiedzieć jak najszybciej zapomnieć.

Bóg stworzył Człowieka i okazało się, że Człowiek jest najbardziej ciekawskim ze wszystkich powstałych dzieł. Bóg zastanawiał się więc, gdzie ukryć przed Człowiekiem największe tajemnice.

Chodziło o to, żeby Człowiek nie mógł zbyt łatwo odkryć prawdy o sobie oraz spraw zaliczanych do wyższej wiedzy.

Bóg wezwał na naradę w tej sprawie Wyższe Byty i zadał im to pytanie….

- Może Najwyższą Wiedzę ukryć na najwyższym ze szczytów górskich – jest to dość wysoko i dotrzeć tam nie będzie łatwo….

Bóg odprł: - nie znacie chyba upartości ludzkiej. Najwyższe szczyty górskie będą pociągać i fascynować ludzi – i znajdzie się wielu śmiałków którzy je zdobędą.

To może w największej głębi oceanów… tam przecież Człowiek nie dotrze, bo nie jest przystosowany do życia pod wodą….

Bóg na to odpowiedział: ludzka inteligencja i pomysłowość jest tak wielka, że Człowiek znajdzie sposób aby  dotrzeć w głębiny oceanów…. podobnie jak i do gwiazd.

Po tej wypowiedzi zapadła cisza, bo już nikt nie miał więcej innych propozycji znalezienia rozwiązania….

Wiedząc, że Człwoiek będzie szukał z wielkim uporem na zewnatrz siebie - Bóg ukrył Największą Wiedzę w głębi Człowieka.

Odtąd wiedza ta jest dostępna nielicznym- tym, którzy potrafią się wyciszyć, wsłuchać i zajrzeć w siebie, odnaleźć ją i zrozumieć.

Dawno temu do karczmy wszedł podróżny. Oświadczył Karczmarzowi, że uwielbia bardzo tłusty rosół, chce aby mu taki właśnie przygotowano- i zapłaci za niego tyle- ile będzie w talerzu pływało ok tłuszczu.

Karczmarz ręce zacierał z radości !!!! Kazał swojej żonie zabić najlepszą i najbardziej tłustą ze wszystkich kur, jakie posiadał – i liczył w myślach spodziewany zysk… Zastanawiał jak  wyda te 300, 400 lub 500 talarów, które na tym zarobi. Cieszył się z niezwykle intratnej okazji -bo standardowo cena talerza rosołu wynosiła wtedy 30 talarów.

Jakże się zdumiał niosąc talerz gorącego rosołu dla gościa! Kura była aż tak utuczona, że w talerzu powstało jedno wielkie oko tłuszczu!!!

Karczmarz wściekły na siebie przyjął 1 talara na swoje ręce jako zapłatę za zupę.

Zrozumiał wtedy, że nie warto być zbytnio pazernym.

<Tą historię znam z dzieciństwa. Opowiadała mi ją moja prababcia- Antosia. Mówiła, że jest to bardzo stara opowieść, oparta na faktach.>

Dawno, dawno temu w lesie żyły sobie szczęśliwe zwierzęta.

Cieszyły się życiem i były zadowolone z siebie, aż do momentu, gdy nie poszły do szkoły i nie dowiedziały się o swoich brakach.

Niedźwiedź oblał przedmiot- latanie, kaczka dostała 3= (trzy na szynach) z lekcji śpiewu, a wiewiórka słabo sobie radziła na lekcjach pływania.

Większośc zwierząt miała problem co najmniej z jednym lub dwoma przedmiotami i w lesie- wśród zwierząt- zapanowała atmosfera przygnębienia i niewiary w swoje możliwości.

Atmosfera w lesie zepsuła się do takiego stopnia, że zwierzęta postanowiły zaciągnąć informacji u bardzo starego żółwia, który żył już wiele setek lat i nabrał wiele życiowej mądrości.

Delegacja zwierząt leśnych wybrała sie więc do niego po radę.

Żółw wysłuchał relacji zwierząt, po czym rzekł:

„Drogie zwierzęta, każde z Was urodziło się z unikalnymi możliwościami i uzdolnieniami.

Każde z was jest wspaniałe i niepowtarzalne. Każde z was jest wyjątkowe. Dobry Bóg obdarzył każdego z Was unikalnymi talentami, które musicie w sobie odkryć i rozwijać.

Urodziliście się po to, aby wzrastać i się rozwijać- ale każde w swoim kierunku i na swój sposób. Niech każde z Was odkryje to co w sobie ma dobrego i to wzmacnia - zamiast koncentrować się na swoich brakach, bo nie ma zwierząt idealnych.”

Zwierzęta zastosowały się do rady żółwia, i od tego czasu znów były szczęśliwe, pomimo tego, że nie wszystkie przedmioty zdały na ocenę celującą.